Je bent druk, erg druk en je hebt er ook stress van. Veel mensen gaan zich dan ongemerkt een beetje afzonderen en afsluiten voor anderen. De drukte gaat voor, je schuift heel gemakkelijk je (sociale) contacten en andere energie gevende afspraken aan de kant.
Te druk. Geen tijd voor. Komt later wel. Dat zijn vaak de gedachten in zo’n drukke periode, waarmee je denkt de boel onder controle te houden.
Je snapt soms niets van je collega. Komt de stress je oren uit en vermoed je toch echt dat het bij je collega ook het geval moet zijn, merk je er niets van? Hoe kan dat toch? Dat is toch raar? Want als jij stress hebt van bijvoorbeeld een moeilijke en veeleisende klant, dan moet je collega dat toch ook hebben?
Verwarrend is dat soms. Het werkt ook onbegrip in de hand, en wellicht het gevoel dat je alleen staat in al je emoties die bij stress horen. Het geheim zit em natuurlijk in het feit dat ieder mens anders in elkaar zit, andere karaktertrekken heeft en dus anders op dingen reageert.
Dit is deel 4 in de serie over denkvoorkeuren en denkfouten. Je weet wel, die gedachtenkronkels die ons soms zo dwars kunnen zitten. Dit keer gaan we eens kijken naar je neiging om de positieve zaken in je leven onder te waarderen. Deze denkfout zorgt ervoor dat je de dingen absoluut niet op waarde schat en dat je jezelf enorm te kort doet in de meeste gevallen.
Wat doe je eigenlijk als je het positieve in je leven onderwaardeert?
Druk, druk, druk. Je rent van hot naar her en ben je met het ene project bezig, dan word je gestoord door een telefoontje over je andere project en piept er ook nog een appje tussendoor van je partner of jij de kinderen naar sport kunt brengen en vraagt je baas waar nou eindelijk dat rapport blijft. Soms weet van je voren niet meer dat je van achter leeft, maar je doet je best om alle ballen in de lucht te houden. Want ja, dat wordt er van je verwacht. Toch??
Stress, is een keuze? Ben ik wel helemaal goed bij mijn hoofd om dat te zeggen? Ja, ik kan me voorstellen dat jij het een gewaagde uitspraak vindt. Je hebt toch zeker zelf niet gekozen voor de reorganisatie van je bedrijf, waardoor je nu maar moet afwachten of je mag blijven ja of nee? Je hebt er toch zeker zelf niet voor gekozen om een ernstig zieke ouder te hebben? Nee toch? Je hebt er toch zeker zelf niet voor gekozen om het zo druk te hebben en zoveel ballen in de lucht te houden? Dus hoezo eigen keuze?
Stress, we hebben het woord allemaal voor in de mond, net als de uitdrukking “druk, druk, druk”. Natuurlijk is stress onderdeel van ons leven. Op zich is er ook niets mis mee. Van een beetje stress kom je in beweging, ga je dingen doen, word je alert. Dat is prima. Daarna moet je weer in een normale staat van zijn komen, waarin je lichaam tot rust kan komen, de stress kan loslaten. Wanneer je constant in een staat van stress verkeert, vraag je topsport van je lichaam. Je lichaam is constant in een staat van “fight, flight or freeze”. Dus vechten, vluchten of bevriezen. Dit systeem is al heel oud en was heel handig in tijden dat we nog konden worden aangevallen door een roofdier en wij alleen een speer tot onze beschikking hadden. Nu is dat niet meer nodig. Op de manier waarop wij tegenwoordig ons leven inrichten, met alle dingen die we willen en moeten doen, jagen wij ons lichaam constant in de stress en steeds opnieuw in de fase van vechten, vluchten of bevriezen. Dat vraagt dus heel veel van je lichaam.
Familieopstellingen? Ooit van gehoord? Familieopstellingen zijn een onderdeel van Systemisch Werk. Systemisch werk gaat er in essentie over dat je alles kunt benaderen als een systeem. Het gezin waar je uit komt is een systeem, het bedrijf waar je werkt is een systeem, maar ook je sportclub of het bestuur van de vereniging waar je inzit. De basis van een systeem is dat iedereen een bepaalde plek en een bepaalde rol heeft en aan die plek en rol zitten bepaalde “voorwaarden” en “verantwoordelijkheden”. Het systeem is in balans als iedereen op zijn eigen plek staat en zijn eigen rol vervult. Vaak zien we dat door bepaalde (grote) levensgebeurtenissen mensen van hun plek gaan en daarmee ook een andere rol gaan vervullen. Dit zorgt voor verwarring voor de andere onderdelen (mensen) in het systeem, met als gevolg verwarring, onrust, ruzie, uitsluiting, je plek in het leven niet kunnen vinden, steeds naast je succes grijpen, noem maar op. Mensen gaan niet bewust van hun plek, over het algemeen gebeurt dit onbewust omdat mensen een leeg gevallen plek of rol uit liefde voor het systeem willen opvullen. Dat ze daarmee het systeem uit balans brengen, dat blijkt pas veel later.
Herken je dat? Je zit niet lekker in je vel, je weet dat er iets moet gebeuren, je wilt jezelf wel aan je haren eruit trekken, maar het lukt je niet. Je zit muurvast. Balen en vooral frusterend. Wat moet er dan gebeuren? Wat kun je doen om eruit te komen. Je hoofd weet het wel maar op de een of andere manier kun je niet in beweging komen. Wellicht weet je diep van binnen wel wat je zou moeten doen, maar daar blijft het dan ook bij.
Iedereen zit anders in elkaar, iedereen heeft net weer een ander blik op de wereld dan jij, welk mens heeft een ander karakter en iedereen heeft zo zijn eigen voorkeuren. Voorkeuren in ontspanning, voorkeuren in werk, voorkeuren in eten en ook voorkeuren in denken.
Dat denken wordt door veel dingen aangestuurd. Door wie je bent, je temperament, je karakter en ook door de dingen die je hebt meegemaakt in je leven. Op het moment dat jij de loterij wint, is de wereld roze gekleurd en zie je waarschijnlijk weinig problemen. Als er een blauwe envelop op de mat valt met een dikke aanslag, dan is je wereldbeeld op dat moment waarschijnlijk anders.
Ken je dat. De ander gaat altijd voor. De ander is belangrijker, of de ander zijn zaken hebben voor je gevoel toch net iets meer prioriteit. Dus, laat je de ander voorgaan, laat je je eigen zaken op de lange baan schuiven en zit je op de lange duur met een gevoel van frustratie. Want op de een of andere manier komt het er dus niet van, de dingen die jij belangrijk vindt, die voor jou waarde hebben.