Dit is deel 4 in de serie over denkvoorkeuren en denkfouten. Je weet wel, die gedachtenkronkels die ons soms zo dwars kunnen zitten. Dit keer gaan we eens kijken naar je neiging om de positieve zaken in je leven onder te waarderen. Deze denkfout zorgt ervoor dat je de dingen absoluut niet op waarde schat en dat je jezelf enorm te kort doet in de meeste gevallen.
Wat doe je eigenlijk als je het positieve in je leven onderwaardeert?
Iedereen ervaart wel eens stress. Heel normaal, niets zorgelijks. Sommige mensen ervaren extreem veel stress. Dan is het handig om eens te kijken waardoor dat komt. Heb je echt zoveel op je bordje, word je echt door het leven uitgedaagd met ingrijpende gebeurtenissen, speelt je karakter een rol, neem je dingen anders waar? Allerlei mogelijkheden waardoor de een meer stress ervaart dan de ander.
Druk, druk, druk. Je rent van hot naar her en ben je met het ene project bezig, dan word je gestoord door een telefoontje over je andere project en piept er ook nog een appje tussendoor van je partner of jij de kinderen naar sport kunt brengen en vraagt je baas waar nou eindelijk dat rapport blijft. Soms weet van je voren niet meer dat je van achter leeft, maar je doet je best om alle ballen in de lucht te houden. Want ja, dat wordt er van je verwacht. Toch??
Stress, is een keuze? Ben ik wel helemaal goed bij mijn hoofd om dat te zeggen? Ja, ik kan me voorstellen dat jij het een gewaagde uitspraak vindt. Je hebt toch zeker zelf niet gekozen voor de reorganisatie van je bedrijf, waardoor je nu maar moet afwachten of je mag blijven ja of nee? Je hebt er toch zeker zelf niet voor gekozen om een ernstig zieke ouder te hebben? Nee toch? Je hebt er toch zeker zelf niet voor gekozen om het zo druk te hebben en zoveel ballen in de lucht te houden? Dus hoezo eigen keuze?
Dit is alweer deel 3 in de serie over denkvoorkeuren en denkfouten. Heb je al iets bij jezelf herkend? Is er al een lichtje gaan branden hoe het in jouw hoofd werkt? Vandaag gaan we het hebben over een denkfout/voorkeur waar we allemaal wel last van hebben. Dus, …… je bent niet alleen, dat is een troost.
Gedachten lezen, of denken dat je de gedachten van een ander kunt lezen is ook een denkfout. Je neemt aan dat je weet wat de ander denkt, zonder dat je daar ook maar enig bewijs voor hebt. En vaak is het zo dat de aanname over wat de ander denkt negatief gekleurd is. “Hij zal me wel stom vinden” of “zij denkt toch dat ik het niet kan”. Het gebeurt zelden dat iemand denkt oh hij of zij denkt vast dat ik een heel leuk mens ben.
Stress, we hebben het woord allemaal voor in de mond, net als de uitdrukking “druk, druk, druk”. Natuurlijk is stress onderdeel van ons leven. Op zich is er ook niets mis mee. Van een beetje stress kom je in beweging, ga je dingen doen, word je alert. Dat is prima. Daarna moet je weer in een normale staat van zijn komen, waarin je lichaam tot rust kan komen, de stress kan loslaten. Wanneer je constant in een staat van stress verkeert, vraag je topsport van je lichaam. Je lichaam is constant in een staat van “fight, flight or freeze”. Dus vechten, vluchten of bevriezen. Dit systeem is al heel oud en was heel handig in tijden dat we nog konden worden aangevallen door een roofdier en wij alleen een speer tot onze beschikking hadden. Nu is dat niet meer nodig. Op de manier waarop wij tegenwoordig ons leven inrichten, met alle dingen die we willen en moeten doen, jagen wij ons lichaam constant in de stress en steeds opnieuw in de fase van vechten, vluchten of bevriezen. Dat vraagt dus heel veel van je lichaam.
Familieopstellingen? Ooit van gehoord? Familieopstellingen zijn een onderdeel van Systemisch Werk. Systemisch werk gaat er in essentie over dat je alles kunt benaderen als een systeem. Het gezin waar je uit komt is een systeem, het bedrijf waar je werkt is een systeem, maar ook je sportclub of het bestuur van de vereniging waar je inzit. De basis van een systeem is dat iedereen een bepaalde plek en een bepaalde rol heeft en aan die plek en rol zitten bepaalde “voorwaarden” en “verantwoordelijkheden”. Het systeem is in balans als iedereen op zijn eigen plek staat en zijn eigen rol vervult. Vaak zien we dat door bepaalde (grote) levensgebeurtenissen mensen van hun plek gaan en daarmee ook een andere rol gaan vervullen. Dit zorgt voor verwarring voor de andere onderdelen (mensen) in het systeem, met als gevolg verwarring, onrust, ruzie, uitsluiting, je plek in het leven niet kunnen vinden, steeds naast je succes grijpen, noem maar op. Mensen gaan niet bewust van hun plek, over het algemeen gebeurt dit onbewust omdat mensen een leeg gevallen plek of rol uit liefde voor het systeem willen opvullen. Dat ze daarmee het systeem uit balans brengen, dat blijkt pas veel later.
Herken je dat? Je zit niet lekker in je vel, je weet dat er iets moet gebeuren, je wilt jezelf wel aan je haren eruit trekken, maar het lukt je niet. Je zit muurvast. Balen en vooral frusterend. Wat moet er dan gebeuren? Wat kun je doen om eruit te komen. Je hoofd weet het wel maar op de een of andere manier kun je niet in beweging komen. Wellicht weet je diep van binnen wel wat je zou moeten doen, maar daar blijft het dan ook bij.
Dit is deel 2 in de serie over denkvoorkeuren en denkfouten.
We zitten allemaal anders in elkaar. Iedereen heeft net weer een ander blik op de wereld dan jij, heeft een ander karakter en heeft zo zijn eigen voorkeuren. Voorkeuren in ontspanning, voorkeuren in werk, voorkeuren in eten en ook voorkeuren in denken. Vandaag gaan we dieper in op rampdenken.
Wanneer rampdenken een van jouw favoriete denkvoorkeuren is, dan zou het zomaar kunnen zijn dat je onbewust je leven negatief beïnvloed. Het woord “rampdenken” zegt het al. Ramp klinkt niet echt heel positief. Je zou het ook kunnen omschrijven als constant negatieve toekomstverwachtingen hebben. Groot en klein. Bij alles wat je bedenkt over de toekomst heb je een negatief beeld. Het zal wel niet goed gaan, of, ik ga toch weer blunderen, of, nou die sollicitatie zal deze keer ook wel de mist in gaan, of, ze vinden me toch niet leuk, of, wat ik ook doe, het maakt niet uit, het is nooit goed genoeg.
Beschuit met muisjes als er een baby wordt geboren, een schietgebedje opzeggen als je onder een trap doorloopt, vuurwerk afsteken met oud & nieuw, …………. Rituelen zijn er om iets af te sluiten, te bezweren of om ergens aan te beginnen. De meeste culturen hebben zo hun eigen rituelen, passend bij land’s wijs en land’s eer. Overigens niet alleen mensen hebben rituelen, ook dieren hebben zo hun rituelen.
Ook op individueel niveau hebben we zo onze eigen rituelen, gewoontes, gebruiken en handelingen om iets af te sluiten, op te starten of te bezweren.