Je bent druk, erg druk en je hebt er ook stress van. Veel mensen gaan zich dan ongemerkt een beetje afzonderen en afsluiten voor anderen. De drukte gaat voor, je schuift heel gemakkelijk je (sociale) contacten en andere energie gevende afspraken aan de kant.
Te druk. Geen tijd voor. Komt later wel. Dat zijn vaak de gedachten in zo’n drukke periode, waarmee je denkt de boel onder controle te houden.
Hij zat tegenover me en keek me wat sneu aan. Ja, hij wist het wel, waar het fout was gegaan, maar hij had er niets mee gedaan. Herkenbaar. Dat gebeurt velen van ons. “Op een gegeven moment voelde ik aan mijn lijf dat het op was, maar ik luisterde er niet naar en ben doorgegaan, omdat ik vond dat het niet anders kon”, vertelde Kees.
Je snapt soms niets van je collega. Komt de stress je oren uit en vermoed je toch echt dat het bij je collega ook het geval moet zijn, merk je er niets van? Hoe kan dat toch? Dat is toch raar? Want als jij stress hebt van bijvoorbeeld een moeilijke en veeleisende klant, dan moet je collega dat toch ook hebben?
Verwarrend is dat soms. Het werkt ook onbegrip in de hand, en wellicht het gevoel dat je alleen staat in al je emoties die bij stress horen. Het geheim zit em natuurlijk in het feit dat ieder mens anders in elkaar zit, andere karaktertrekken heeft en dus anders op dingen reageert.
Dit is deel 4 in de serie over denkvoorkeuren en denkfouten. Je weet wel, die gedachtenkronkels die ons soms zo dwars kunnen zitten. Dit keer gaan we eens kijken naar je neiging om de positieve zaken in je leven onder te waarderen. Deze denkfout zorgt ervoor dat je de dingen absoluut niet op waarde schat en dat je jezelf enorm te kort doet in de meeste gevallen.
Wat doe je eigenlijk als je het positieve in je leven onderwaardeert?
Iedereen ervaart wel eens stress. Heel normaal, niets zorgelijks. Sommige mensen ervaren extreem veel stress. Dan is het handig om eens te kijken waardoor dat komt. Heb je echt zoveel op je bordje, word je echt door het leven uitgedaagd met ingrijpende gebeurtenissen, speelt je karakter een rol, neem je dingen anders waar? Allerlei mogelijkheden waardoor de een meer stress ervaart dan de ander.
Druk, druk, druk. Je rent van hot naar her en ben je met het ene project bezig, dan word je gestoord door een telefoontje over je andere project en piept er ook nog een appje tussendoor van je partner of jij de kinderen naar sport kunt brengen en vraagt je baas waar nou eindelijk dat rapport blijft. Soms weet van je voren niet meer dat je van achter leeft, maar je doet je best om alle ballen in de lucht te houden. Want ja, dat wordt er van je verwacht. Toch??
Stress, is een keuze? Ben ik wel helemaal goed bij mijn hoofd om dat te zeggen? Ja, ik kan me voorstellen dat jij het een gewaagde uitspraak vindt. Je hebt toch zeker zelf niet gekozen voor de reorganisatie van je bedrijf, waardoor je nu maar moet afwachten of je mag blijven ja of nee? Je hebt er toch zeker zelf niet voor gekozen om een ernstig zieke ouder te hebben? Nee toch? Je hebt er toch zeker zelf niet voor gekozen om het zo druk te hebben en zoveel ballen in de lucht te houden? Dus hoezo eigen keuze?
Dit is alweer deel 3 in de serie over denkvoorkeuren en denkfouten. Heb je al iets bij jezelf herkend? Is er al een lichtje gaan branden hoe het in jouw hoofd werkt? Vandaag gaan we het hebben over een denkfout/voorkeur waar we allemaal wel last van hebben. Dus, …… je bent niet alleen, dat is een troost.
Gedachten lezen, of denken dat je de gedachten van een ander kunt lezen is ook een denkfout. Je neemt aan dat je weet wat de ander denkt, zonder dat je daar ook maar enig bewijs voor hebt. En vaak is het zo dat de aanname over wat de ander denkt negatief gekleurd is. “Hij zal me wel stom vinden” of “zij denkt toch dat ik het niet kan”. Het gebeurt zelden dat iemand denkt oh hij of zij denkt vast dat ik een heel leuk mens ben.
Stress, we hebben het woord allemaal voor in de mond, net als de uitdrukking “druk, druk, druk”. Natuurlijk is stress onderdeel van ons leven. Op zich is er ook niets mis mee. Van een beetje stress kom je in beweging, ga je dingen doen, word je alert. Dat is prima. Daarna moet je weer in een normale staat van zijn komen, waarin je lichaam tot rust kan komen, de stress kan loslaten. Wanneer je constant in een staat van stress verkeert, vraag je topsport van je lichaam. Je lichaam is constant in een staat van “fight, flight or freeze”. Dus vechten, vluchten of bevriezen. Dit systeem is al heel oud en was heel handig in tijden dat we nog konden worden aangevallen door een roofdier en wij alleen een speer tot onze beschikking hadden. Nu is dat niet meer nodig. Op de manier waarop wij tegenwoordig ons leven inrichten, met alle dingen die we willen en moeten doen, jagen wij ons lichaam constant in de stress en steeds opnieuw in de fase van vechten, vluchten of bevriezen. Dat vraagt dus heel veel van je lichaam.
Herken je dat? Je zit niet lekker in je vel, je weet dat er iets moet gebeuren, je wilt jezelf wel aan je haren eruit trekken, maar het lukt je niet. Je zit muurvast. Balen en vooral frusterend. Wat moet er dan gebeuren? Wat kun je doen om eruit te komen. Je hoofd weet het wel maar op de een of andere manier kun je niet in beweging komen. Wellicht weet je diep van binnen wel wat je zou moeten doen, maar daar blijft het dan ook bij.