Je bent druk, erg druk en je hebt er ook stress van. Veel mensen gaan zich dan ongemerkt een beetje afzonderen en afsluiten voor anderen. De drukte gaat voor, je schuift heel gemakkelijk je (sociale) contacten en andere energie gevende afspraken aan de kant.
Te druk. Geen tijd voor. Komt later wel. Dat zijn vaak de gedachten in zo’n drukke periode, waarmee je denkt de boel onder controle te houden.
Stress, is een keuze? Ben ik wel helemaal goed bij mijn hoofd om dat te zeggen? Ja, ik kan me voorstellen dat jij het een gewaagde uitspraak vindt. Je hebt toch zeker zelf niet gekozen voor de reorganisatie van je bedrijf, waardoor je nu maar moet afwachten of je mag blijven ja of nee? Je hebt er toch zeker zelf niet voor gekozen om een ernstig zieke ouder te hebben? Nee toch? Je hebt er toch zeker zelf niet voor gekozen om het zo druk te hebben en zoveel ballen in de lucht te houden? Dus hoezo eigen keuze?
Stress, we hebben het woord allemaal voor in de mond, net als de uitdrukking “druk, druk, druk”. Natuurlijk is stress onderdeel van ons leven. Op zich is er ook niets mis mee. Van een beetje stress kom je in beweging, ga je dingen doen, word je alert. Dat is prima. Daarna moet je weer in een normale staat van zijn komen, waarin je lichaam tot rust kan komen, de stress kan loslaten. Wanneer je constant in een staat van stress verkeert, vraag je topsport van je lichaam. Je lichaam is constant in een staat van “fight, flight or freeze”. Dus vechten, vluchten of bevriezen. Dit systeem is al heel oud en was heel handig in tijden dat we nog konden worden aangevallen door een roofdier en wij alleen een speer tot onze beschikking hadden. Nu is dat niet meer nodig. Op de manier waarop wij tegenwoordig ons leven inrichten, met alle dingen die we willen en moeten doen, jagen wij ons lichaam constant in de stress en steeds opnieuw in de fase van vechten, vluchten of bevriezen. Dat vraagt dus heel veel van je lichaam.
Familieopstellingen? Ooit van gehoord? Familieopstellingen zijn een onderdeel van Systemisch Werk. Systemisch werk gaat er in essentie over dat je alles kunt benaderen als een systeem. Het gezin waar je uit komt is een systeem, het bedrijf waar je werkt is een systeem, maar ook je sportclub of het bestuur van de vereniging waar je inzit. De basis van een systeem is dat iedereen een bepaalde plek en een bepaalde rol heeft en aan die plek en rol zitten bepaalde “voorwaarden” en “verantwoordelijkheden”. Het systeem is in balans als iedereen op zijn eigen plek staat en zijn eigen rol vervult. Vaak zien we dat door bepaalde (grote) levensgebeurtenissen mensen van hun plek gaan en daarmee ook een andere rol gaan vervullen. Dit zorgt voor verwarring voor de andere onderdelen (mensen) in het systeem, met als gevolg verwarring, onrust, ruzie, uitsluiting, je plek in het leven niet kunnen vinden, steeds naast je succes grijpen, noem maar op. Mensen gaan niet bewust van hun plek, over het algemeen gebeurt dit onbewust omdat mensen een leeg gevallen plek of rol uit liefde voor het systeem willen opvullen. Dat ze daarmee het systeem uit balans brengen, dat blijkt pas veel later.